Elisablog
siv.ing vs fitnessdiva
Max – Søndag
0
Dette må ha vore årets finaste dag, i alle fall til no. Vinteren bit seg fortsatt tak i mars måned og kom med heile -12 grader i dag, men med strålande sol frå skyfri himmel og ikkje minst FUGLESANG så gjer det meg absolutt ingen ting at det fortsatt er bikkjekaldt!
Det finnes som sagt ikkje dårleg vær….berre dårlege (kremt) klær – minn meg på at eg sa det der når sørpa slår inn for fullt og eg klager over at eg heller burde hatt på meg tørrdrakt og vadestøvler enn vanlege kleder 
Etter rideturen køyrde eg rett på Kaliber for å trene litt med Hanne. Ho hadde behov for litt ny motivasjon og giv til framtidige treningsøkter…ikkje noko er betre for motivasjonen enn ein reality check på kor sterk ein er blitt 
Dette kan sjølvsagt vere eit tveegga sverd, har du ikkje lagt ned nok arbeid..så kan ein ikkje forvente å få dei heilt store resultata på max-løfta sine. Då har ein to val, slik eg ser det; ta seg sammen og legge inn det arbeidet som skal til, eller så må man justere forventningane etter den innsatsen ein er villig til å legge inn.
Å gi seg er aldri eit val i mi verd!
Eg må seie at eg vart imponert av Hanne, ho gutser på!
I dag,etter berre å ha trena markløft nokre få gongar, så greidde ho å dra 85kg! Om dette ikkje var nok, så pressa seg også i militærpress etterfulgt av knebøy. Blir spennande å sjå om eg får nokre “eg-har-vondt-overallt” meldingar ila dei neste dagane 
Max-Søndag! 
Denne veka har eg også vore i Amsterdam på SPE/IADC- messa med jobben. Lange dagar, men utruleg lærerikt i og med at eg fekk gå på dei tekniske presentasjonane eg ville, så lenge det var nokon som kunne stå på standen vår. Det er veldig artig å få lov å reise på slike turar med jobben, fordi ein får representere bedrifta og møte potensielle kunder. Kanskje til og med vere med på å gjere eit salg. Ikkje noko er meir artig enn kjenslen av å bidra!
No gledar eg meg berre til å ta tak i ei ny trenings- og jobb veke! Vende tilbake til gode matvanar og få pussa litt på sommarformen også kommande veke. Sommaren nermar jo seg med stormskritt, snart er det påske og då er det plutseleg mai! Jippi!!!! 
Nokre siste bileter må eg få klemme med…
Denne krabaten stod på ei av stand’ane som var i Amsterdam. Den er sveisa saman av ulike typar maskindeler, men felles er at det er ein ny type metall som skal vere veldig slitesterkt. Utvilsomt ein av dei tøffaste tinga eg såg på messa 
Ynskjer alle saman ein fantastisk søndagskveld! Og måtte den nye veka bringe masse treningsglede og deilige endorfiner til alle som ein!
Klem Elisabet Ekkelt lykkelig…
1Det er litt merkeleg å sitte å lese gjennom mine gamle poster. Spesielt då med tanke på kor utruleg bra eg har det i livet og med megsjølv no
Denne bloggen har vore så mykje meir enn berre ein treningsblogg for meg, den har tvinga meg til å opne meg opp for verda og samtidig opne meg opp for megsjølv. Den har hjulpe meg å sett ord på sorg, frustrasjon, motgang og depresjon…no er det derimot på tide den hjelper meg å sette ord på alle dei motsatte kjenslene!
Det har skjedd utruleg mykje i livet mitt det siste halvåret, eg er ikkje lengre saman med Håvard og flytta for megsjølv i november. Oppi alt dette har eg reist mykje med jobben og dermed også jobba veldig mykje. Dette førte til at leiligheita mi (eg leiger, men kaller det fortsatt mi leiligheit – for det er jo det den er 
) eigentleg ikkje har vore ferdig møblert før no i midten av februar. Trods i dette så kan eg ikkje hugse sist eg var so vannvittig lykkelig. Livet kjennes veldig bra ut og ikkje minst; eg trives veldig bra i mitt eige selskap. For dei av dykk som veit kva det vil seie å ikkje trives i sitt eige selskap, så er de nok einig i at det er ei veldig destruktiv og einsam kjensle. Det hjelper ikkje kor mange venner du har, dersom du ikkje trives med degsjølv og ditt eige selskap 
Dei siste månadane har eg brukt på å gjenoppta kontakten med mine gamle venninder, pleie noverande venninder og så har eg også fått ei ny og råflott venninde! (du veit kven du er…) Om dette ikkje var bra nok, så har eg også fått ein treningsiver som går over alle støvleskaft. Om eg fekk velge, så hadde eg kunna budd på gymmet! Vekeplanen min ser dermed slik ut:
Mandag: Opp 06.15 – Jobb 07.30 – Styrketrening 17.00 – Lage mat 20.00
Tysdag: Opp 05.50 – Kardio 06.15 – Jobb 08.00 – Riding 17.00 – Lage mat 21.00
Onsdag : Opp 06.15 – Jobb 07.30 – Styrketrening 17.00 – Lage mat 20.00
Torsdag: Opp 05.50 – Kardio 06.15 – Jobb 08.00 – Riding 17.00 – Lage mat 21.00
Fredag: Opp 06.15 – Jobb 07.30 – Styrketrening 16.00 – > Tjaaaa
Lørdag: Styrketrening og artigheiter 10-13 – Henge litt med jentene – shopping – mat – kos
Søndag: Riding 11 – Styrketrening oppsamlingsøkt 14.00 -> Slappe av og lage mat til neste veke
Kjedeleg seier du? Ikkje det spor! Hadde eg syntes det, så hadde den ikkje sett slik ut! 
Eg er dog ikkje heilt inngrodd i slike vaner, av og til så må eg jobbe lengre eller så stikk eg ut med venninder på ein kvardagskveld (living on the edge..)
Det einaste eg heile tida tek hensyn til er korleis eg har det, kva har EG lyst å gjere i dag..livet er herleg!
Love yourself everyday
Frøken ‘Tordensky’
0Vi har vel alle desse dagane der du står opp..og berre er sur og myglete. I dag har definitivt vore ein slik dag!
“Pill råten” tvers igjennom heilt utan at eg har den minste formeining om kvifor. Det resulterte jo sjølvsagt i at eg ikkje fekk ting til på jobb. Ein kan jo tenke seg til kor lett det er å tenke problemløysing når ein eigentleg berre sit og held på å eksplodere. Det faktum at innetemperaturen garantert var 30 grader (sikkert ikkje, men det kjentes sånn ut!) eller at Trondheims elskverdige vegvesen har bestemt seg for å fjerne kvart eit forbanna asfaltkorn uttafor kontorbygningen eg jobbar i, gjorde nok at humøret mitt ikkje fekk nokon opptur utover dagen.
Med håp om ein litt betre dag i morgon og Elisabet’s feel-good-song 
Elisabet Kva skjer..
0
Det var ei vis sjel som sa til meg at 2012, det kom til å bli mitt år. På mange måtar så trur eg denne personen fekk veldig rett. 2012 var eit år med mykje glede, travle arbeidsdagar, litt mindre trening, gode venner, men også mykje sorg og triste opplevingar. Det har vore stilt her sidan i høst, noko som eg høgst beklageleg. Utan at eg skal komme med masse unnskyldningar og ditten og datten, så kan eg berre seie at eg følte ikkje for å skrive noko..så då gjorde eg ikkje det heller.
Det blir litt meir liv på bloggen når internett er oppe og går heime igjen.
I mellomtida så skal eg ri tur med Eira!
Første tur utan “tull”
0Eg har skrive litt om det før, men for dei som ikkje veit det så har eg gleden av å vere den heldige eigaren av ein veldig bestemt hest. Ho heiter Eira og er definitivt ei dame med eigne meiningar. Det går som regel bra, men til tider så blir det veldig slitsomt når ein må krangle kvar gang. Ettersom ho vart innridd i fjor og sidan den tid har hatt ein stor, dog litt treig framgang, så vel eg som regel å fokusere på dei fine opplevingane eg har på tur med Eira.
I går derimot, i går var det ein HEILT fantastsik tur! Ikkje noko krangling! Ho høyrde på meg gjennom heile turen. Stoppa når ho vart bedt om det, trav, pass og gallopp gjekk etter instruksar og til og med venting gjekk supert!
Imponerande innsats av Eira!
Eira er klar for tur
Full fart innover skogen
Elisabet 
.JPG)
